Mirabilis (drög að smásögu)

1.

Þegar Mirabella vaknaði voru göturnar í Torino blautar eftir rigningu næturinnar. Það var ekki enn farið að birta að degi. Hún fór í sturtu og klæddi sig í blátt gallabuxnapils og hvíta blússu. Hún leit inn um gættina á herbergi sofandi dóttur sinnar, tók upp niðursuðudós með kattarmat og setti í dallinn við hliðina á ísskápnum, klæddi sig í yfirhöfn og skó og lokaði útidyrnum hljóðlega.

Það tók hana tólf mínútur að komast á brautarstöðina, þar læsti hún reiðhjólið fast við umferðarskilti og var sest í sæti sitt þremur mínútum áður en lestin hélt af stað. Á leiðinni las hún nokkra kafla í kennslubók um svæðisnudd en drýgstan hluta leiðarinnar horfði hún út um gluggann og reyndi að réttlæta fyrir sjálfri sér að hún skyldi hafa beðið um frí frá kennslu í miðju prófatímanum til að takast á við þetta lýjandi ferðalag.

Lestin átti að koma á áfangastað laust fyrir klukkan tíu um morguninn og hún þurfti að vera komin aftur heim fyrir miðnætti þannig að hún sá ekki fram á nema sjö eða í mesta lagi átta tíma dvöl í Flórens. Það leit út fyrir léttskýjaðan fimmtudag með miklu sólskini og hita.

Óneitanlega höfðu það verið vonbrigði þegar Michael aflýsti heimsókn sinni til Torino. Hann var að ljúka við sína aðra skáldsögu, sú fyrsta hafði sópað til sín verðlaunum og verið kvikmynduð með heimsfrægum leikkonum, og það var orðið tímabært fyrir hann að fylgja velgengninni eftir. Hann hafði hringt á mánudeginum og sagt að þessir fáu dagar sem hann ætti eftir í íbúð ítalska útgefandans í Flórens væru honum einfaldlega of dýrmætir til að leggjast í ferðlög. Hins vegar, ef Mirabella ætti leið um Flórens í vikunni þá hefði hann uppgötvað heillandi kaffistað skammt frá dómkirkjunni ... Hún sagðist ætla að sjá til.

Seinna sama kvöld hringi Arendt Thisch úr sumarhúsinu í Casa Carli. Hann sagði að þau hjónin hefðu verið að velta fyrir sér að verja síðustu dögum sínum á Ítalíu á ferðalagi. Þau langaði til að sýna börnunum Flórens, keyra þaðan norður til Parma og áfram upp að Gardavatni, áður en þau skiluðu bílaleigubílnum í Mílanó og flygju heim á leið. Það væri því ekki útlit fyrir að þau kæmu við í Torino, eins og upphaflega var áætlað. „Þú virðist hvort sem er hafa í nógu og snúast þessa vikuna,“ sagði Belginn. Það var ekki laust við tvíræðni í röddinni.

„Hvað áttu við?“

„Ja, áttu ekki von á Michael?“ svaraði hann eins og önnur heimsóknin útilokaði hina.

„Það er eiginlega útséð um hana,“ svaraði hún en fitjaði jafnóðum upp á þeim möguleika að þau gætu öll mælt sér mót í Flórens. Það er að segja, ef henni tækist að kría út frí í skólanum.

Einhvern veginn hafði það blessast og nú sat hún við lestargluggann og fylgdist með því hvernig morgunbirtan fetaði sig varfærnislega austur eftir morgunhimninum. Hún geispaði og vonaði með sjálfri sér að dagurinn ætti eftir að bera eitthvað í skauti sér sem væri fyrirhafnarinnar virði.

2.

Fimmtíu og eins árs gamall bandarískur rithöfundur (Michael) borðar morgunverð á verönd einbýlishúss í útjaðri Flórens. Muna eftir að lýsa hitalyktinni og því hvað hann borðar.

3.

Fimm manna belgísk fjölskylda (Thisch-fólkið) ekur frá hóteli í útjaðri Flórens áleiðis í miðbæinn þar sem járnbrautarstöðin er. Fjölskyldufaðirinn leggur bílnum skammt frá aðaldyrunum.

4.

Ítalska konan (Mirabella) hittir belgísku fjölskylduna í anddyri járnbrautastöðvarinnar, þau ganga sem leið liggur í áttina að miðbænum, heimsækja elsta apótekið í Evrópu, sjá Ferrari bílaeigendur sýna bílana sína, skoða dómkirkjuna, bíða í biðröð eftir að komast á klósettið, fá sér hádegisverð. Svo kveður ítalska konan, segist eiga stefnumót við Bandaríkjamanninn á litlum kaffistað nærri dómkirkjunni.

5.

Bandaríski rithöfundurinn bíður eftir ítölsku konunni, þau hittast, drekka saman kaffi, ganga saman í áttina að járnbrautarstöðinni, kveðjast. (Um hvað tala þau?)

6.

Bandaríski rithöfundurinn heldur fótgangandi aftur heim til sín.

7.

Ítalska konan lítur varfærnislega út um aðaldyr járnbrautarstöðvarinnar og eftir að hafa gengið úr skugga um að öllu sé óhætt gengur hún sem leið liggur í miðbæinn, skoðar Dante-sýningu, og hittir síðan aftur belgísku fjölskylduna á fyrirfram ákveðnum stefnumótastað. Þau fá sér kaffi og ganga saman í áttina að járnbrautarstöðinni, kveðjast.

8.

Belgíska fjölskyldan stígur upp í bílaleigubílinn og heldur áleiðis til Parma eftir hraðbrautinni.

9.

Ítalska konan lítur varfærnislega út um aðaldyr járnbrautarstöðvarinnar og eftir að hafa gengið úr skugga um að öllu sé óhætt gengur hún af stað út í mannfjöldann.