Ég eftir Jón Helgason

Jón Helgason, norrænufræðingur og prófessor í Kaupmannahöfn, skildi eftir sig eftirfarandi sjálfsmynd: „Mér hefir m.a. verið talið til íþrótta sérlega gott lestrarlag. Ég er mikið fyrir að lesa háðslega það sem mér þykir kjánalegt, óheilbrigt eða ómerkilegt, fara með það með fölskum hátíðleik eða falskri viðkvæmni og láta fólk hlæja að án þess að mér stökkvi bros sjálfum. Veit ekki hvort ég get heitið hæðinn, en er talsvert fyrir að hnýsast í ef djúp er mikið milli krafta og viðleitni, hef gaman að vísum sem fara í klúðri og skemmtun að spjalla við menn mikla á lofti og veiða upp úr þeim frásagnir um afrek þeirra og hetjuskap. Yrki lofkvæði til manna fyrir það sem þeim hefir tekist verst. Heldur feiminn að eðlisfari, kann best við mig í fámenni, fáskiftinn og frábitinn að skifta mér af öðru en því sem sérstaklega varðar mig eða að vilja ráða yfir öðrum. Getur aftur sárnað ákaflega ef finnst órétti beittur. Samviskusamur í verkum og vandvirkur, tortrygginn og treysti lítt á aðstoð annarra. Sparsamur en ekki nískur, tekur sárt að synja ef beðinn og þykir skömm að lítilfjörlegum gjöfum. Hugdeigur, ónýtur í stælum (nema helst skrift), vil helst hafa aðra menn að hlífskildi en standa sjálfur í skjóli á bak við. Ónýtur flokksmaður, trúi lítt á sannleikann öðru megin, beggja vinur en hvorugum trúr, get oftast með álíka hugarrósemi hlýtt á þann sem heldur að hlutur sé svartur sem þann er heldur því fram að sé hvítur. Minni ekki að sama skapi trútt sem næmi gott. Heldur sýnt um að nema tungumál.“